BİM Kime Satıldı 2024? Bir Kayseri Günlüğü
Kayseri’de Bir Sabahın İçindeki Hüzün
Sabah saat sekiz. Pencerenin kenarına koyduğum fincanda hala sıcak bir çay var, ama içim soğumuş gibi. Dışarıda Karadeniz’in soğuk rüzgarları esiyor gibi. Gözlerim uykusuz, ama sabahın bu erken saatlerinde uyandım çünkü hayatımda bir şeyler değişecekmiş gibi hissediyorum. Gerçekten de değişiyor. Kayseri’de, şehri çok sevsem de bazen burada yaşamaktan sıkıldığımda, sabahın ilk ışıkları bile bana derin düşünceler getirebiliyor. Bugün de öyle bir gün.
BİM, yani hepimizin bildiği o ucuz ve pratik market, 2024’te kime satıldı? Geçen hafta duyduğumda, önce bir şok oldum. O an ne hissettiğimi hatırlamıyorum. Gözlerim hemen haber başlıklarına odaklandı.
Sanki Kayseri’nin kalbinden bir parça düşmüş gibiydim. BİM, sadece bir market değil, evimin bir parçasıydı. Yani hepimiz gibi, herkesin evinde bir BİM alışverişi vardır. Ama, şimdi bu kadar yakın ve samimi olan bir şeyin, bir başka tarafa geçmesi, bana başka bir dünya açıyordu. BİM artık eski BİM olmayacak mıydı? Peki ya insanlar ne yapacaktı? Bu sorular, bir kaygıya dönüştü.
Geçmişin Kokuşmuş Hatıraları
BİM’e dair hatırladığım ilk an, Kayseri’deki eski mahallemizdeki küçük şubesidir. Annemin hafta sonları yaptığı büyük alışverişlerden birine şahit olmuştum. Çocukken büyüdüğüm bu mahalle, hani zaman zaman sabahları kokusunu duyduğumda bile nostalji yaparım, işte tam o mahalle. O zamanlar, BİM’in içindeki rafları süzen annemin elleri gibi bir şeydi. O “BİM’li günler” o kadar güven vericiydi ki, biz ona sadece “BİM” demekle kalmazdık; neredeyse bir dost gibi gelirdi.
O zamanlar BİM sadece bir market değil, daha fazlasıydı; annemin alışveriş sevinci, sabah erkenden alınan taze ekmeklerin kokusu, akşamüstü sıcağında sokak lambalarının altındaki sohbetler. BİM, adeta bir nostaljiydi. Gerçekten… o zamanlar, sadece alışveriş yapmakla kalmazdık, bir alışverişin çevresindeki tüm atmosferi hissederdik.
BİM’in her rafında bir dünyayı keşfederken, hayatımda değişen tek şey marketin rafları değildi, değişen o çok ama çok önemli şeydi: zaman.
Yeni Bir Sahibi Olduğu Duyurulduğunda
Geçtiğimiz hafta, sabahın erken saatlerinde gördüm. Kayseri’nin merkezindeki büyük BİM mağazasında, insanlar yine alışveriş yapıyordu. Bir yandan fiyat etiketlerine göz attım, diğer yandan aklımda bir soru dönüp duruyordu: “BİM, kime satıldı?”
İlk başta tam anlamıştım. “Bu nasıl olabilir?” diye içimden sordum. Oysa, yıllarca hep aynı BİM, aynı raflar, aynı ürünler, aynı mahalle dokusu vardı. Ama şimdi, 2024’te BİM’i bir şirket satın almıştı. Belki de daha büyük planları vardı. Ama aklımda tek bir şey vardı: BİM eski haline dönecek miydi? Ya da belki de hiç geri dönmeyecekti.
BİM’in satıldığını öğrenince, ben de ilk başta şaşırdım ama sonra bir his vardı. O eski BİM, belki de yok oluyordu. Kayseri’nin o tipik huzur verici havası gibi bir şeydi bu. Bir zamanlar herkesin kalbinde aynı izleri bırakıyordu. Ama her şey değişiyor. Değişmeli mi? Değişmemeli mi? Gerçekten bu soru, kafamı kurcalamaya başladı.
Bir taraftan da kendimi suçladım. Belki de BİM’i biraz fazla mı sahiplenmiştim? Yani, sadece alışveriş yaptığınız bir yer olsa bile, ruhundaki sıcaklık bir insana bile benzer. Duygusal bağ kurduğum her şey bir şekilde, zamanla köklü bir yer bulur kalbimde. O yüzden bu değişim beni içsel olarak sarmıştı.
Yaşamın Kendisinin Satılması Gibi
Geçen gün bir akşam, kayısı kokan evimde otururken bir şey fark ettim. BİM’in satılmasının sadece bir ekonomik olay olmadığını düşündüm. Aynı anda kendi hayatımda bir şeylerin satıldığını, değiştiğini hissediyorum. Yaşamın kendisi sanki bir parça kayboluyordu. O duygusal bağ kurduğum, alışveriş yaparken hüzünlendiğim BİM, belki de sadece Kayseri’yi hatırlatıyordu bana. O duygular, insanın yaşamına dair olan her şey gibi birer parça kayboluyor.
BİM’in satılması, Kayseri’deki yaşam tarzımın bir parçasının yitirilmesi gibiydi. Bunu hayal etmek çok zordu, çünkü günlük alışkanlıklar, marketin soğuk havasındaki insan kalabalığı, annemle birlikte o BİM’den aldığımız makarnalar, her şey sıradan bir günden başka bir şeydi. Ama bir sabah uyandım ve fark ettim ki, her şey değişiyor.
Sonra Ne Oldu?
2024’te BİM bir başka şirkete satılmıştı, ama hala hayal ettiğimiz gibi olmuyor. Yeni yönetimin kim olduğu önemli değil aslında. Benim için, satıldıktan sonra BİM’in raflarındaki her şey biraz daha cansız hale gelmişti. Yine de, duygularım hala kaybolmadı. Kayseri’de, akşamları rüzgarın sesini dinlerken, eskisi gibi bir umut ve hüzün karışımı içindeydim.
Belki de BİM’in yeni sahibi, zamanla ona farklı bir ruh katacaktır. Kim bilir? Ama ne olursa olsun, geçmişteki anılarıma, o eski BİM raflarına ve annemin huzurlu sesine de sahibim.
Değişim korkutucu olabilir. Ama bazen değişim, bir son değil, bir başlangıçtır.